Pizza rzymska na kawałki w sercu Warszawy

Gdzieś na południu Europy, w czasach, gdy Cezar jeszcze nie wiedział, że sałatka ukradnie mu nazwisko, Fellini kręcił swoje sny, a Sophia Loren uczyła świat, czym jest dolce vita, w cieniu ruin starożytnego Rzymu żyła stara wilczyca. Zęby miała już nie te, łapy z reumatyzmem, ale serce — ogromne. To właśnie tam, w gąszczu aromatycznego oregano i świeżego pomodoro, znalazła dwóch urwisów, Romusa i Romulusa, i przygarnęła ich pod swoje skrzydła… to znaczy, pod łapy. Nie wiadomo, który był starszy, wiadomo tylko, że obaj byli głodni — i to nie byle jak. I choć wykarmienie tych łobuziaków kosztowało ją sporo nerwów („Mamciu!!! Mamy Piciu, mamy Amciu?!”), to właśnie od niej nauczyli się nietypowych praktyk gastronomicznych, które dziś stanowią fundament Wilczego Głodu: „chłopcy, umyjcie rączki”, „co z podłogi, to nie do buzi”, „zgniłego nie ruszaj, nawet jeśli pachnie jak gorgonzola”.

W Rzymie wielu gotowało, ale tylko ona wiedziała, że kuchnia to nie tylko jedzenie — to magia, aromat i włoski temperament. Z czasem młodzi dorośli, a że wilczy instynkt nie pozwalał im siedzieć w miejscu — ruszyli w świat. Przemierzali Dolinę Di Pomodoro, Wąwóz Di Gorgonzola, Puszczę Basilico, Górę Pepperoni i Zatokę Marinara, aż w końcu dotarli do krainy, gdzie słońce świeci nieco chłodniej, uśmiechy nie są nadużywane, a żołądki spragnione — do Varsovii. „Z ziemi włoskiej do Polski!” — krzyknęli jednogłośnie, rozlewając sos pelati jak wino na uczcie bogów. I właśnie tam, w samym sercu miasta, przy pałacu tak ostrym, że z łatwością rozcina niebo, założyli swój nowy przyczółek.

Tak powstał Wilczy Głód — sklep z pizzą, w której każdy kawałek to hołd dla autentycznej rzymskiej legendy, a każdy kęs przypomina, że szczęście nie leży w złocie, tylko w dobrze wypieczonym cieście i kawie za półtora euro.